Γεια σας φίλοι και φίλες! Μαζί σας θα μοιράζομαι τις αγαπημένες μου συνταγές και αναμνήσεις! Συνταγές γραμμένες σε παλιά τετράδια, που ίσως ξεχάστηκαν στο ξέφρενο τρεχαλητό του χρόνου και που αναδίδουν το άρωμα μιας άλλης εποχής, συνταγές πλημμυρισμένες από τις μνήμες των παιδικών μας χρόνων, συνταγές απλές, καθημερινές, δοκιμασμένες από εμένα και από φίλους. Γεμάτες αγάπη, θαυμασμό και νοσταλγία για αυτές τις "μάγισσες" της κουζίνας, τις παλιές νοικοκυρές, που με φτηνά υλικά, κέφι και μεράκι έκαναν την μαγειρική τέχνη και τη φτώχεια ευρηματικότητα και έμπνευση! Ας ξεφυλλίσουμε λοιπόν το τετράδιό μας, τις αναμνήσεις... τις στιγμές μας! Και... "ΚΑΛΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑΝ"...

21 Μαΐου 2015

Η Ελένη του Γιώργου Σεφέρη... Χρόνια πολλά Κωνσταντίνε και Ελένη!

Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες Κωνσταντίνο και Ελένη!
Ταξίδι στις Πλάτρες παρέα με τον νομπελίστα ποιητή Γιώργο Σεφέρη να απαγγέλλει ο ίδιος το πολύ γνωστό σε όλους μας ποίημά του «ΕΛΕΝΗ»... 


ΕΛΕΝΗ
ΤΕΥΚΡΟΣ ... ες γην εναλίαν Κύπρον ου μ' εθέσπισεν
οικείν Απόλλων, όνομα νησιωτικόν
Σαλαμίνα θέμενον της εκεί χάριν πάτρας.
..............................................................
ΕΛΕΝΗ: Ουκ ήλθον ες γην Τρωάδ' , αλλ' είδωλον ήν.
.............................................................
ΑΓΓΕΛΟΣ: Τι φής;
Νεφέλης άρ' άλλως είχομεν πόνους πέρι;
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ,ΕΛΕΝΗ
"Τ' αηδόνια δε σ' αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες''.
 Αηδόνι ντροπαλό, μες στον ανασασμό των φύλλων,
σύ που δωρίζεις τη μουσική δροσιά του δάσους
στα χωρισμένα σώματα και στις ψυχές
αυτών που ξέρουν πως δε θα γυρίσουν.
Τυφλή φωνή, που ψηλαφείς μέσα στη νυχτωμένη μνήμη
βήματα και χειρονομίες. δε θα τολμούσα να πω φιλήματα.
και το πικρό τρικύμισμα της ξαγριεμένης σκλάβας.
"Τ' αηδόνια δε σ' αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες".
Ποιες είναι οι Πλάτρες; Ποιος το γνωρίζει τούτο το νησί;
Έζησα τη ζωή μου ακούγοντας ονόματα πρωτάκουστα:
καινούργιους τόπους, καινούργιες τρέλες των ανθρώπων
ή των θεών.
η μοίρα μου που κυματίζει
ανάμεσα στο στερνό σπαθί ενός Αίαντα
και μιαν άλλη Σαλαμίνα
μ' έφερε εδώ σ' αυτό το γυρογιάλι.
Το φεγγάρι
βγήκε απ' το πέλαγο σαν Αφροδίτη.
σκέπασε τ' άστρα του Τοξότη, τώρα πάει να 'βρει
την καρδιά του Σκορπιού, κι όλα τ' αλλάζει.
Πού είναι η αλήθεια;
Ήμουν κι εγώ στον πόλεμο τοξότης.
το ριζικό μου, ενός ανθρώπου που ξαστόχησε.
Αηδόνι ποιητάρη,
σαν και μια τέτοια νύχτα στ' ακροθαλάσσι του Πρωτέα
σ' άκουσαν οι σκλάβες Σπαρτιάτισσες κι έσυραν το θρήνο,
κι ανάμεσό τους-ποιος θα το 'λεγε-η Ελένη!
Αυτή που κυνηγούσαμε χρόνια στο Σκάμαντρο.
Ήταν εκεί, στα χείλια της ερήμου. την άγγιξα, μου μίλησε:
"Δεν είν' αλήθεια, δεν είν' αλήθεια" φώναζε.
"Δεν μπήκα στο γαλαζόπλωρο καράβι.
Ποτέ δεν πάτησα την αντρειωμένη Τροία".
Με το βαθύ στηθόδεσμο, τον ήλιο στα μαλλιά, κι αυτό
το ανάστημα
ίσκιοι και χαμόγελα παντού
στους ώμους στους μηρούς στα γόνατα.
ζωντανό δέρμα, και τα μάτια
με τα μεγάλα βλέφαρα,
ήταν εκεί, στην όχθη ενός Δέλτα.
Και στην Τροία;
Τίποτε στην Τροία-ένα είδωλο.
Έτσι το θέλαν οι θεοί.
Κι ο Πάρης, μ' έναν ίσκιο πλάγιαζε σα να ήταν πλάσμα
ατόφιο.
κι εμείς σφαζόμασταν για την Ελένη δέκα χρόνια .
Μεγάλος πόνος είχε πέσει στην Ελλάδα.
Τόσα κορμιά ριγμένα
στα σαγόνια της θάλασσας στα σαγόνια της γης.
τόσες ψυχές
δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι.
Κι οι ποταμοί φουσκώναν μες στη λάσπη το αίμα
για ένα λινό κυμάτισμα για μια νεφέλη
μιας πεταλούδας τίναγμα το πούπουλο ενός κύκνου
για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.
Κι ο αδερφός μου;
Αηδόνι αηδόνι αηδόνι,
τ' είναι θεός; τι μη θεός; και τι τ' ανάμεσό τους;
"Τ' αηδόνια δε σ' αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες".
Δακρυσμένο πουλί,
στην Κύπρο τη θαλασσοφίλητη
που έταξαν για να μου θυμίζει την πατρίδα,
άραξα μοναχός μ' αυτό το παραμύθι,
αν είναι αλήθεια πως αυτό είναι παραμύθι,
αν είναι αλήθεια πως οι άνθρωποι Δε θα ξαναπιάσουν
τον παλιό δόλο των θεών.
αν είναι αλήθεια
πως κάποιος άλλος Τεύκρος, ύστερα από χρόνια,
ή κάποιος Αίαντας ή Πρίαμος ή Εκάβη
ή κάποιος άγνωστος, ανώνυμος που ωστόσο
είδε ένα Σκάμαντρο να ξεχειλάει κουφάρια,
δεν το 'χει μες στη μοίρα του ν' ακούσει
μαντατοφόρους που έρχουνται να πούνε
πως τόσος πόνος τόση ζωή
πήγαν στην άβυσσο
για ένα πουκάμισο αδειανό για μιαν Ελένη.

4 Μαΐου 2015

Ώρα καλή...

Αλφαβητάριο 1978

 Ο Μίμης έλεγε:
- Δήμο, Δήμο, έλα.
Δες ένα καράβι.
Ένα μεγάλο καράβι.
Κι ο Δήμος έλεγε:
- Βάλε, Μίμη, τιμόνι.
Βάλε, Μίμη, πανιά.
Αλφαβητάριο 1978
 
- Ώρα καλή, καράβι.
Σύρε γιαλό γιαλό.
Σύρε με το καλό,
έλεγε ο Μίμης.
- Ώρα καλή, καράβι.
Σύρε με το βοριά.
Σύρε με το νοτιά,
έλεγε κι ο Δήμος.

Όμορφη Μαγιάτικη μέρα σε όλους!

3 Μαΐου 2015

Μια εκδρομή την Πρωτομαγιά...

Γλυκές αναμνήσεις...
- Που θα πάμε την Πρωτομαγιά;
Από μέρες, όλο αυτό ρωτούσαν τα παιδιά.
Άλλα έλεγαν να πάνε στη Λεύκα, άλλα στην ακρογιαλιά κι άλλα στην Πλαγιαστή, όπου ήταν και το περιβόλι του Λεωνή.
Στο τέλος αποφάσισαν να πάνε στην Πλαγιαστή. Ήταν ωραίο το μέρος εκείνο. Γι΄αυτό και ο δάσκαλος είχε τη γνώμη να πάνε προς τα εκεί. Ο ήλιος ακόμη δεν είχε βγη και τα παιδιά είχαν μαζευτή στο σχολείο. Η Σοφία, η Νίνα, ο Κοσμάς, όλοι με τα σακουλάκια στο χέρι.
- Όποιος αργήση, δεν θα τον πάρωμε, είχαν συμφωνήσει.
Μα ποιος θ΄αργούσε; Τόσες μέρες μελετούσαν μια τέτοια εκδρομή και τώρα θα την έχαναν;
Ο Δήμος, αν και αγαπούσε τον ύπνο, όμως στο ξεκίνημα παρουσιάστηκε από τους πρώτους.
Η μητέρα τον είχεν εφοδιάσει με αρκετό ψωμί, με κεφτέδες, με βραστά αυγά, με κασέρι.
- Είναι πολλά, δεν τα θέλω, έλεγε ο Δήμος.
Μα η μητέρα τον παρακίνησε να τα πάρη.
- Στην εξοχή, παιδί μου, η όρεξη ανοίγει.
Έπειτα θα βρεθή και κανένας μαθητής, που θα τύχη να μην έχη, και του δίνεις.
Ξεκίνησαν τραγουδώντας. Στην πρωινή ησυχία, το τραγούδι ακουόταν μακριά.
Ξύπνησε όλο το χωριό.
Πιο κάτω άρχισαν να τραγουδούν και τα πουλάκι. Όσο ξεμάκραιναν, τόσο και η εξοχή γινόταν ωραιότερη. Φυσούσε δροσερό αεράκι γεμάτο από λογιών λογιών μυρωδιές. Όλος ο τόπος ήταν κατάφυτος από μυρωμένα λουλούδια και ανθοστόλιστα δέντρα. Αρνάκια βέλαζαν και κατσικάκια βοσκούσαν στις πλαγιές. Τα παιδάκια δεν ήξεραν τι να πρωτοθαυμάσουν. Πιο κάτω θυμήθηκαν το τραγούδι για το Μάη και άρχισαν να το τραγουδούν:
Αναγνωστικό Β΄ Δημοτικού 1974
Ο Μάιος μας έφτασε,
εμπρός, βήμα ταχύ,
να τον προϋπαντήσωμε,
παιδιά, στην εξοχή.
Δώρα στα χέρια του πολλά
και όμορφα κρατεί
και τα μοιράζει γελαστός
σε όποιον του ζητεί.
Φέρνει τραγούδια και χαρές,
λουλούδια και δροσιά
και μυρωδάτη φόρεσε
ωραία φορεσιά.
Πάμε κι εμείς να πάρωμε,
μη χάνωμε καιρό,
μας φτάνει ένα τριαντάφυλλο
κι ένα κλαρί χλωρό.
 ****** 
Ο Μάης είναι μουσική από παλιό τραγούδι
από κλαδί ροδακινιάς και από λεύκας χνούδι
δεν έχει Λάμδα ούτε Ρο στη γλώσσα να βουλιάζει
είναι από Άλφα καθαρό κι όταν γελάς σου μοιάζει...
 ******

7 Απριλίου 2015

Πασχαλινά κουλούρια

Μοσχοβολάνε τα κουλούρια της Λαμπρής...!
Από το τετράδιο της μαμάς μου!
Συνταγή παλιά που δεν την αλλάζω με τίποτα!!!
Υλικά:
1/2 κιλό βούτυρο γάλακτος λιωμένο
12 αυγά φρέσκα
2 βανίλιες
1 1/2 κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις και
1 φαρίνα που φουσκώνει μόνη της
1/2 φλιτζάνι πορτοκάλι χυμό
800 γραμμάρια περίπου ζάχαρη
1 φακελάκι αμμωνία σκόνη
Εκτέλεση:
Πρώτα απ΄όλα κοσκινίζουμε το αλεύρι και ρίχνουμε τις βανίλιες.
Σε μια μεγάλη λεκάνη, χτυπάμε με το μίξερ πολύ καλά το βούτυρο. Ρίχνουμε τμηματικά τη ζάχαρη και ένα - ένα τα αυγά. Μέσα στον χυμό πορτοκαλιού ρίχνουμε την αμμωνία να φουσκώσει και την προσθέτουμε στο μίγμα. Σταματάμε το χτύπημα. Ρίχνουμε σιγά σιγά το κοσκινισμένο αλεύρι και ζυμώνουμε ώσπου να γίνει μια ζύμη μαλακή (μη φοβηθείτε αν είναι μαλακή, γιατί όσο "κάθεται", σφίγγει). Ανάλογα το μέγεθος των αυγών, μπορεί να χρειαστεί περισσότερο ή λιγότερο αλεύρι.
Σε ένα ταψί στρώνουμε λαδόχαρτο. Πλάθουμε τα κουλουράκια μας και τα βάζουμε στο ταψί αραιά (γιατί φουσκώνουν και θα κολλήσουν).
Ψήνουμε στον αέρα, στους 160 βαθμούς για 15 λεπτά (το πρώτο ταψί μπορεί να χρειαστεί από 15 έως 20 λεπτά... Μετά που θα ζεστάνει ο φούρνος, 15 λεπτά είναι αρκετά!) Να μη ξεχνιόμαστε, όταν ροδοκοκκινίσουν τα βγάζουμε αμέσως!
Όταν ψηθούν όλα, αφήνουμε να κρυώσουν και τα τοποθετούμε σε μεγάλο τάπερ, όπου τα διατηρούμε πάντα σκεπασμένα. Έτσι διατηρούνται για πολύ καιρό μυρωδάτα και τραγανά τα κουλούρια μας!
Συμβουλή: Πριν ξεκινήσουμε το ψήσιμο, πλάθουμε ένα κουλουράκι και το βάζουμε σε ένα αλουμινόχαρτο να ψηθεί, για δοκιμή... Έτσι θα δούμε αν χρειάζεται λίγο ή περισσότερο αλεύρι...
Καλή επιτυχία!!!

Κέικ νηστίσιμο με κακάο και σταφίδες

Ένα κέικ αφράτο και πεντανόστιμο! 
Δοκιμάστε το!


Υλικά:

-  3 φλιτζάνια τσαγιού αλεύρι
   που φουσκώνει μόνο του
-  6 κουταλιές σούπας κακάο
-  2 φλιτζάνια τσαγιού ζάχαρη
-  2 φλιτζάνια τσαγιού νερό
-  1 φακελάκι μαύρες σταφίδες
   ή 1/2 φακελάκι μαύρες σταφίδες
   & 1/2 φακελάκι ξανθές σταφίδες
-  10 κουτ. σούπας καλαμποκέλαιο
-  1 κουταλιά σούπας σόδα
-  2 κουταλιές σούπας ξύδι
-  2 βανίλιες
-  ξύσμα από 1 πορτοκάλι

Εκτέλεση:
Σε μια λεκάνη κοσκινίζουμε το αλεύρι και το κακάο. Ρίχνουμε τη ζάχαρη, το νερό, το λάδι, τη σόδα, το ξύδι, τις βανίλιες, το ξύσμα πορτοκαλιού και ανακατεύουμε με μια κουτάλα να ενωθούν καλά τα υλικά. Στο τέλος ρίχνουμε και τις σταφίδες και ανακατεύουμε καλά. Λαδώνουμε και αλευρώνουμε μια φόρμα, ρίχνουμε μέσα το μίγμα και ψήνουμε στους 170 βαθμούς στον αέρα, 45 με 50 λεπτά (ανάλογα τον φούρνο σας πόσο καίει μπορεί να χρειαστεί και περισσότερο ή λιγότερο...). Όταν ψηθεί, το αφήνουμε να κρυώσει τελείως, ξεφορμάρουμε και τοποθετούμε σε πιατέλα.
Για πιο πλούσια γεύση... προσθέτουμε στη γέμιση του κέικ μας, κομμάτια σοκολάτας και ξηρούς καρπούς. Επίσης μπορούμε να καλύψουμε την επιφάνειά του με κουβερτούρα λιωμένη, ανακατεμένη με λίγο βιτάμ και με ένα πηρούνι να κάνουμε σχεδιάκια στην επιφάνειά του!

Καλή επιτυχία!

5 Απριλίου 2015

Ένα όμορφο παραμύθι...

Στα χρόνια τα πολύ παλιά, ζούσε σε μια μακρινή χώρα ένα γαϊδουράκι. Το γαϊδουράκι αυτό είχε κάθε λόγο να είναι ευχαριστημένο. Είχε μια καλή μητέρα που το αγαπούσε και του΄ δινε πάντα καλές συμβουλές. Είχε ένα αφεντικό που το τάιζε καλά και δεν το έδερνε καθόλου. Όμως αυτό δεν ήταν ευχαριστημένο. Έβρισκε πως είχε πολύ αδικηθεί από τη φύση. Πως δεν έπρεπε να είναι γαϊδούρι, αλλά τουλάχιστον άλογο.
- Μητέρα, γιατί να γεννηθώ γαϊδουράκι; Γιατί να έχω τέτοια μακριά άσκημα αυτιά; έλεγε και ξανάλεγε.
(Από το βιβλίο: Η Θεία Λένα στα μικρά παιδιά, της Αντιγόνης Μεταξά)
Και κείνη του απαντούσε:
- Παιδί μου, ο Θεός τα έκανε όλα με σοφία. Πρέπει να΄σαι πολύ ευχαριστημένο, που γεννήθηκες γαϊδουράκι κι όχι τίποτα χειρότερο. Ένα πρωί, ο αφεντικός του, του φόρεσε ένα χαλινάρι, το καβαλίκεψε και ξεκίνησε για την πολιτεία. Εκεί που πήγαιναν όμως, σταμάτησαν το αφεντικό του  μερικοί άνθρωποι και κάτι του είπαν. Εκείνος ξεπέζεψε στη στιγμή και πήγε το γαϊδουράκι κοντάς του. Τότε ξεχώρισε απ΄τη συντροφιά ένας ψηλός κι αδύνατος άνθρωπος με γλυκό πρόσωπο, με ξανθά γένια και μάτια που όταν σε κοίταζαν, ένιωθες πως μπορούσαν να ιδούν ως τα τρίσβαθα της ψυχής σου. Ανέβηκε ελαφρά στο γαϊδουράκι και οι άλλοι όλοι τον ακολούθησαν, πηγαίνοντας κατά την πολιτεία. Όσο προχωρούσαν, τόσο κι ερχόταν περισσότερος κόσμος από πίσω τους. Κι όταν έφτασαν πια στην πολιτεία, ήρθαν να τους προϋπαντήσουν παιδιά, που κρατούσαν στα χέρια τους κλαδιά από φοίνικες και γυναίκες με τα μωρά τους και γέροι, που στηρίζονταν στο ραβδί τους για να περπατήσουν.
(Από το βιβλίο: Η Θεία Λένα στα μικρά παιδιά, της Αντιγόνης Μεταξά)
Κι όλοι αυτοί απλώνανε πλούσια χαλιά και χράμια φτωχικά και χίλιων ειδών στολίσματα, για να περάσει ο Κύριος. Και στο δρόμο τους σκόρπισαν λουλούδια και όλοι φώναζαν:
"Αλληλούια, Αλληλούια! Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου".
Ο Κύριος όλο και προχωρούσε, ανεβασμένος στο γαϊδουράκι. Κι αυτό αισθανόταν μια αγαλλίαση να γεμίζει την καρδιά του. Ένιωσε ότι εκείνη τη μέρα είχε δοξασθεί περισσότερο από όλα τα άλογα του κόσμου. Του φαινόταν σα να μην είχε ούτε χαλινό και σα να κρατούσε πάνω στη ράχη του, κάτι το άγιο. Ένιωσε ότι από μέσα του είχε φύγει κάθε ταπεινή και εγωϊστική σκέψη και ότι είχε δίκιο η μητέρα του, που έλεγε πως κάθε πλάσμα έχει τον προορισμό του.
Κι όταν πια η πομπή σταμάτησε και ο Κύριος κατέβηκε από το γαϊδουράκι, το χάϊδεψε απαλά, κοιτάζοντάς το με καλοσύνη κι εκείνο έσκυψε το κεφάλι, γιατί ένιωσε πως βρισκόταν μπροστά στον Δημιουργό του...
 *****************
(Από παλιά Πατριδογνωσία)
Πλησιάζει η Μεγάλη Εβδομάδα και τα σχολεία θα κλείσουν. Η δασκάλα μας ωμίλησε για την Ανάστασι του Λαζάρου.
- Ο Λάζαρος, ο αγαπητός φίλος του Χριστού, ήταν από την πόλι Βηθανία. Μια ημέρα αρρώστησε βαριά. Οι αδελφές του, η Μάρθα και η Μαρία, εκάλεσαν τον Ιησού που βρισκόταν μακριά, για να τον γιατρέψη. Ο Χριστός όμως άργησε να πάη και ο Λάζαρος απέθανε.
Επέρασαν τέσσερες ημέρες και ο Χριστός με τους μαθητάς του ήρθαν στη Βηθανία. Οι αδελφές του Λαζάρου έκλαιγαν απαρηγόρητες.
Ο Χριστός εζήτησε να τον οδηγήσουν στον τάφο. Φθάνοντας εκεί, διέταξε να τον ανοίξουν.
Ύστερα προσευχήθηκε κι εφώναξε: "Λάζαρε έβγα έξω".
Ο Λάζαρος αναστήθηκε κι εσηκώθηκε σαν από τον ύπνο.
Οι αδελφές του Λάζαρου και όλος ο κόσμος που είδαν το θαύμα, εδόξασαν το Θεό.
Στην Ιερουσαλήμ έμαθαν για την Ανάστασι του Λαζάρου.
Την άλλη ημέρα, που είχαν μεγάλη γιορτή στα Ιεροσόλυμα, ήρθε και ο Χριστός καβάλλα σ΄ένα γαϊδουράκι. Όλος ο κόσμος τον υποδέχθηκε με ύμνους, κρατώντας φοίνικες και βάγια στα χέρια. Από τότε, στη γιορτή αυτή μοιράζουν βάγια και τη λέμε εορτή των Βαϊων.

29 Δεκεμβρίου 2014

Τούρτα Black Forest !!!


Είναι "όνειρο"! Δοκιμάστε την!!!
Υλικά
Για το παντεσπάνι
1 φλιτζάνι τσαγιού ζάχαρη
1 φλιτζάνι τσαγιού αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
4 αυγά
5 κουταλιές σούπας κακάο
1 φακελάκι μπέικιν
λίγο κονιάκ (2 κουταλιές σούπας περίπου)
(Το παντεσπάνι μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε σαν βάση και σε άλλου είδους τούρτες. Σε περίπτωση που δε το θέλετε με κακάο... αντικαθιστάτε τις 5 κουταλιές κακάο με 5 κουταλιές αλεύρι).
Για τη γέμιση
2 ερμόλ ή μόρφατ (γάλα-ζάχαρη άχνη-κονιάκ μέσα στο ερμόλ)
1 κομπόστα βύσσινο (450 γρ.)
μισό ποτηράκι κονιάκ
Για το σιρόπι
Στον χυμό της κομπόστας βύσσινο, ρίχνουμε λίγο κονιάκ (ή χρησιμοποιούμε σιρόπι από γλυκό κουταλιού που το έχουμε ανακατέψει με λίγο νερό, προσθέτοντας κονιάκ, ή φτιάχνουμε ένα σιρόπι βράζοντας 1 ποτήρι ζάχαρη και 1 1/2 ποτήρι νερό και στο τέλος ρίχνουμε κονιάκ...)
Επικάλυψη για τις φέτες παντεσπανιού
Μαρμελάδα βύσσινο, αραιωμένη με λίγο νεράκι και λίγο κονιάκ
Για το γαρνίρισμα
125 γρ. κουβερτούρα τριμμένη
βύσσινα από την κομπόστα μας

Εκτέλεση
Για το παντεσπάνι
Χτυπάμε τα αυγά με ζάχαρη, ρίχνουμε το αλεύρι, μπέικιν, 5 κουταλιές κακάο, το κονιάκ και είναι έτοιμο για ψήσιμο. Σε βουτυρωμένη στρογγυλή φόρμα, ψήνουμε στους 180 βαθμούς, μέχρι να φουσκώσει και να πάρει χρώμα (γύρω στα 20 λεπτά, ανάλογα πόσο καίει ο φούρνος μας). Το αφήνουμε να κρυώσει και το κόβουμε σε 2 φέτες.
Για τη γέμιση
Χτυπάμε τα ερμόλ με λίγο γάλα, ζάχαρη άχνη, και ρίχνουμε λίγο κονιάκ για άρωμα. Να γίνει μια κρέμα όχι ρευστή.

Χωρίζουμε το παντεσπάνι σε 2 φέτες.
Τοποθετούμε την πρώτη φέτα σε μια μεγάλη πιατέλα  και ραντίζουμε με το σιρόπι που έχουμε ετοιμάσει, να ποτίσει καλά.
 Αραιώνουμε τη μαρμελάδα μας με λίγο νεράκι και κονιάκ και αλείφουμε την επιφάνεια του παντεσπανιού.
Στρώνουμε τη μισή από την κρέμα σαντιγύ μας (ερμόλ) και ρίχνουμε εδώ κι εκεί λίγα βύσσινα.
Άλλη μια στρώση παντεσπάνι, ράντισμα με σιρόπι και μαρμελάδα...

Καλύπτουμε με σαντιγύ. Τρίβουμε σοκολάτα κουβερτούρα να καλυφθεί όλη η επιφάνεια... γαρνίρουμε με βύσσινα  και η τούρτα μας είναι έτοιμη!!!

 Καλή επιτυχία!!!

Μιλφέιγ!

Απλό, εύκολο... γευστικότατο!!!

Υλικά
2 φύλλα σφολιάτας
1 φακελάκι (του εμπορίου) κρέμα ζαχαροπλαστικής για μιλφέιγ
1 κουτί ερμόλ ή μόρφατ
(Θα χρειαστούμε γάλα και ζάχαρη άχνη για τις κρέμες)

Εκτέλεση
Τρυπάμε τα φύλλα της σφολιάτας με ένα πηρούνι και τα ψήνουμε ξεχωριστά, σε ένα ταψί με λαδόχαρτο, ώσπουν να ροδίσουν (γύρω στα 10 λεπτά, στους 160 βαθμούς).
Χτυπάμε το περιεχόμενο της κρέμας ζαχαροπλαστικής για μιλφέιγ, βάζοντας τα υλικά που αναγράφει ο φάκελος (γάλα 3 φλιτζάνια τσαγιού), για 5 - 6 λεπτά, μέχρι να δέσει η κρέμα.
Χτυπάμε το ένα κουτί ερμόλ ή μόρφατ, ρίχνοντας σταδιακά, λίγο γάλα (γύρω στο 1/2 φλιτζάνι τσαγιού), λίγη ζάχαρη άχνη (2 γεμάτες κουταλιές περίπου) και λίγο κονιάκ για να αρωματιστεί η κρέμα μας.
Κόβουμε τα ψημένα φύλλα της σφολιάτας ανάλογα με το μέγεθος του τάπερ που θα βάλουμε το γλυκό μας.Τοποθετούμε το ένα ψημένο φύλλο σφολιάτας. Ό,τι περισσεύει το κρατάμε στην άκρη για το τέλος. Απλώνουμε την πρώτη κρέμα μας (ζαχαροπλαστικής).
Ακολουθεί το δεύτερο φύλλο σφολιάτας.
Καλύπτουμε με τη σαντιγύ ομοιόμορφα.
Τέλος, τρίβουμε με τα χέρια μας τα κομμάτια σφολιάτας που μας περίσσεψαν και πασπαλίζουμε την επιφάνεια του γλυκού.

Καλή επιτυχία!!!
Άλλη συνταγή για μιλφέιγ

ΕΔΩ και ΕΔΩ



Ροξάκια... φωλίτσες!

Ένα γλυκάκι υπέροχο στη γεύση και πρωτότυπο! 
Άπειρες φορές φτιαγμένο, σε γιορτές κυρίως...
και γιατί όχι και άλλες μέρες του χρόνου! 
Αξίζει να το δοκιμάσετε!
ροξάκια φωλίτσες-τετράδιο συνταγών
Υλικά:
500 γρ. φύλλο κρούστας
Για τη γέμιση α΄:
10 κ. σούπας καρύδι τριμμένο
3 κ. σούπας ζάχαρη
1 φλ. τσαγιού τριμμένη φρυγανιά
1 κ. γλυκού κοφτό κανέλα
Για τη γέμιση β':
250 γρ. αλεύρι φαρίνα
125 γρ. φυτική μαργαρίνη
2 αυγά
1/2 ποτήρι φρέσκο γάλα
2 βανίλιες
1 φλ. τσαγιού ζάχαρη
Για το άλειμμα των φύλλων:
250 γρ. βούτυρο λιωμένο
Για το σιρόπι:
2 + 1/2 φλ. τσαγιού ζάχαρη
2 + 1/2 φλ. τσαγιού νερό
λίγο χυμό λεμονιού
1 ξυλαράκι κανέλας
Για το ντεκόρ:
γλυκού του κουταλιού νεράντζι & κεράσι

Εκτέλεση:
Ξεπαγώνουμε το φύλλο κρούστας.
Αναμειγνύουμε καλά τα υλικά της γέμισης α΄.
Ετοιμάζουμε τη γέμιση β΄ ως εξής:
Χτυπάμε στο μίξερ το βιτάμ και προσθέτουμε τμηματικά τη ζάχαρη. Ενώ συνεχίζουμε το χτύπημα ρίχνουμε τους κρόκους των αυγών, το γάλα και τις βανίλιες. Τέλος προσθέτουμε τα ασπράδια (χτυπημένα μαρέγκα) και το αλεύρι. Ανακατεύουμε καλά. Βουτυρώνουμε το ταψί μας.
Στρώνουμε τα φύλλα στον πάγκο και τα κόβουμε στα 4 σταυρωτά. Βουτυρώνουμε καλά 2 κομμάτια φύλλου και τοποθετούμε το ένα πάνω στο άλλο. Ρίχνουμε μια κουταλιά από τη γέμιση α΄ κατά μήκος της μεγάλης πλευράς. Διπλώνουμε τις άκρες των φύλλων λίγο προς τα μέσα και τυλίγουμε σε ρολό απαλά. Κάνουμε το ρολό κουλούρα και κολλάμε τις άκρες με βούτυρο. Βάζουμε την κουλούρα στο ταψί. Επαναλαμβάνουμε τα υπόλοιπα κομμάτια μέχρι να τελειώσει το φύλλο κρούστας.
Ρίχνουμε μέσα στις κουλούρες που έχουμε στο ταψί μας από μια κουταλιά από τη γέμιση β΄.
Τα βουτυρώνουμε όλα καλά. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 170 βαθμούς για 45 λεπτά περίπου, μέχρι να ροδοκοκκινήσουν.
Ετοιμάζουμε το σιρόπι, βράζοντας τα υλικά για 5 λεπτά. Σιροπιάζουμε τα ροξάκια μας (ροξάκια ζεστά - σιρόπι κρύο). Αφήνουμε να ρουφήξουν το σιρόπι και γαρνίρουμε με μια φέτα νεράντζι γλυκό και μισό κερασάκι.
 Καλή επιτυχία!!!

"Η συνταγή από παλιό βιβλιαράκι της Χρυσής Ζύμης"

20 Δεκεμβρίου 2014

Μελομακάρονα... Άρωμα γιορτής!

Άρωμα γιορτής στο σπίτι μας! Η προετοιμασία των οικογενειακών συγκεντρώσεων, το αναμμένο τζάκι, η μοσχοβολιά της κανέλας και του γαρίφαλου, η ευωδιά από το μέλι... τα  μελομακάρονα... η γλυκιά ατμόσφαιρα με τα φώτα, τα στολίδια, τα χαμόγελα, τις αγκαλιές... Ξαναβρίσκουμε τον παιδικό μας εαυτό, ξανασυναντάμε  τα όνειρα της εφηβείας μας... Ας χαρούμε μαζί με τα παιδιά μας, την οικογένειά μας, τα αγαπημένα μας πρόσωπα, όλες αυτές τις μικρές, τόσο ανθρώπινες χαρές... Τις έχουμε τόσο ανάγκη σ΄αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ζούμε...
Μελομακάρονα... και Καλήν Επιτυχίαν!
Υλικά:
2 φλιτζάνια τσαγιού λάδι
1/2 φλιτζάνι τσαγιού ζάχαρη
1/2 φλιτζάνι τσαγιού μπίρα
4 κουταλιές σούπας κονιάκ
4 κουταλιές σούπας χυμό πορτοκαλιού
ξύσμα πορτοκαλιού
1/2 κουταλάκι γλυκού αλάτι
1/2 κουταλάκι γλυκού μοσχοκάρυδο
1 κουταλάκι γλυκού κανελογαρίφαλο
1 κουταλάκι γλυκού σόδα (μέσα στον χυμό πορτοκαλιού)
1 κουταλάκι γλυκού μπέικιν
1 φλιτζάνι τσαγιού καρύδια τριμμένα και
1/2 φλιτζάνι τσαγιού σιμιγδάλι ψιλό
1 κιλό (περίπου) αλεύρι
Για το σιρόπι:
1 φλιτζάνι τσαγιού μελι
2 φλιτζάνια τσαγιού ζάχαρη
2 και 1/2 φλιτζάνια τσαγιού νερό
καρύδια για το πασπάλισμα
(*Σημείωση: Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μισό ελαιόλαδο και μισό καλαμποκέλαιο, ή μόνο καλαμποκέλαιο. Αυτό εξαρτάται από την προτίμηση του καθενός).

Διαδικασία:
Σε μια βαθιά λεκάνη, χτυπάμε με το μίξερ το λάδι, τη ζάχαρη και την μπίρα.
Μέσα στον χυμό πορτοκαλιού, ρίχνουμε τη σόδα, ανακατεύουμε να φουσκώσει και την προσθέτουμε συνεχίζοντας το χτύπημα.
Προσθέτουμε το κονιάκ, το ξύσμα, αλάτι, μοσχοκάρυδο, κανελογαρίφαλο και στην συνέχεια τα τριμμένα καρύδια και το σιμιγδάλι.
Αρχίζουμε να ρίχνουμε το αλεύρι λίγο λίγο με το μπέικιν, ζυμώνοντας ώσπου να πετύχουμε μια ζύμη μαλακή, (μπορεί να μη το πάρει όλο το αλεύρι).
Λαδώνουμε το ταψί μας και πλάθουμε μελομακάρονα. Με τη βοήθεια δυο πιρουνιών, τους δίνουμε σχήμα, ή πατάμε με ένα πιρούνι την επιφάνειά τους.
Τα ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, ώσπου να πάρουν χρώμα και να ροδίσουν, στους 180 βαθμούς περίπου (ανάλογα με τον φούρνο του καθενός).
Αφήνουμε τα μελομακάρονα να κρυώσουν και όπως είναι μέσα στο ταψί τα περιχύνουμε με το ζεστό σιρόπι μας, το οποίο το έχουμε βράσει για 8-10 λεπτά. Τα αφήνουμε μέσα στο ταψί να ρουφήξουν καλά το σιρόπι (όταν "ποτίσουν" τα γυρνάμε και από την άλλη πλευρά τους).

Όταν δούμε ότι έχουν "ποτίσει" καλά, τοποθετούμε σε πιατέλα και πασπαλίζουμε με καρύδια τριμμένα!
Γίνονται τραγανά, μελωμένα και πεντανόστιμα!

Καλή επιτυχία!