Γεια σας φίλοι και φίλες! Μαζί σας θα μοιράζομαι τις αγαπημένες μου συνταγές και αναμνήσεις! Συνταγές γραμμένες σε παλιά τετράδια, που ίσως ξεχάστηκαν στο ξέφρενο τρεχαλητό του χρόνου και που αναδίδουν το άρωμα μιας άλλης εποχής, συνταγές πλημμυρισμένες από τις μνήμες των παιδικών μας χρόνων, συνταγές απλές, καθημερινές, δοκιμασμένες από εμένα και από φίλους. Γεμάτες αγάπη, θαυμασμό και νοσταλγία για αυτές τις "μάγισσες" της κουζίνας, τις παλιές νοικοκυρές, που με φτηνά υλικά, κέφι και μεράκι έκαναν την μαγειρική τέχνη και τη φτώχεια ευρηματικότητα και έμπνευση! Ας ξεφυλλίσουμε λοιπόν το τετράδιό μας, τις αναμνήσεις... τις στιγμές μας! Και... "ΚΑΛΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑΝ"...

11 Δεκεμβρίου 2014

Παραδοσιακοί κουραμπιέδες... Η "χιονισμένη" γεύση!

Υλικά:
1 κιλό αλεύρι για όλες τις χρήσεις (μπορεί να μην το πάρει όλο)
1 φλιτζάνι του καφέ αλισίβα (τη βράζουμε με στάχτη)
1 φλιτζανάκι του καφέ κονιάκ
μισό κιλό βούτυρο λιωμένο
2 βανίλιες
1 πιατάκι του καφέ ζάχαρη άχνη
2 σακουλάκια ζάχαρη άχνη για το πασπάλισμα
1 φλιτζάνι αμύγδαλα ασπρισμένα και καβουρδισμένα
Δείτε το βίντεο:
Εκτέλεση:
Φτιάχνουμε την αλισίβα:
Γεμίζουμε ένα μπρίκι με νερό ως πάνω, ρίχνουμε 2 κουταλάκια γλυκού στάχτη και το βράζουμε για 5 λεπτά. Αφήνουμε στην άκρη μέχρι να καθίσει η στάχτη στον πάτο του μπρικιού. Στραγγίζουμε σιγά σιγά μ΄ένα ψιλό σουρωτήρι και κρατάμε ένα φλιτζάνι του καφέ για να το χρησιμοποιήσουμε.
 ****************
Σε μια λεκάνη χτυπάμε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ και ΓΙΑ ΑΡΚΕΤΗ ΩΡΑ, το βούτυρο με το πιατάκι του καφέ ζάχαρη άχνη μέχρι ν΄ασπρίσει καλά. Ρίχνουμε τις βανίλιες, το κονιάκ και την αλισίβα που έχουμε στραγγίσει καλά. Προσθέτουμε τα αμύγδαλα και τέλος το αλεύρι κοσκινισμένο λίγο - λίγο (που συνήθως δεν χρειάζεται όλο). Θέλουμε να πετύχουμε μια ζύμη που να ξεκολλάει από τα τοιχώματα της λεκάνης, να είναι ΜΑΛΑΚΗ στα χέρια μας και να πλάθεται εύκολα.
Πλάθουμε με τη ζύμη μας κουραμπιέδες σε ό,τι σχέδιο θέλουμε. Καλύπτουμε την επιφάνεια του ταψιού με λαδόκολλα, τοποθετούμε τους κουραμπιέδες και ψήνουμε περίπου 20 λεπτά στον αέρα, στους 180 βαθμούς. Αφού ψηθούνε οι κουραμπιέδες μας, τους αφήνουμε λίγο να κρυώσουν. Κατόπιν, στρώνουμε λαδόκολλα στον πάγκο μας και κοσκινίζουμε με ζάχαρη άχνη τη λαδόκολλα. Όταν μισοκρυώσουν, τους τοποθετούμε πάνω στην λαδόκολλα, τους ραντίζουμε με λίγο κονιάκ και πασπαλίζουμε με ζάχαρη άχνη! Αφήνουμε όπως είναι, μέχρι να κρυώσουν τελείως!
Τοποθετούμε σε πιατέλα και τους διατηρούμε 
σκεπασμένους με πλαστική μεμβράνη. 
Οι κουραμπιέδες μας λαχταριστοί, 
μας περιμένουν να τους απολαύσουμε!
Καλή επιτυχία!!!

1 Δεκεμβρίου 2014

Δεκέμβρης μήνας... Ο μήνας των γιορτών!...

Στο τζάκι...
Πρώτη μέρα σήμερα που άναψε το τζάκι στο σπίτι του Ανδρέα και της Αννούλας. Χάρηκαν τα παιδιά σαν το είδαν και φωτίστηκαν τα προσωπάκια τους από τις φλόγες της φωτιάς. Έκανε τόσο πολύ κρύο που δεν τολμούσε κανείς να ξεμυτίσει. Έξω σφύριζε ο βοριάς ανάμεσα στα δέντρα και σήκωνε βουνά τα κύματα στη θάλασσα. Μα μέσα στο σπίτι των παιδιών, ήταν ζεστασιά. Κάθισαν τα μικρά κοντά στο τζάκι. Κάθισε και η γιαγιά να τους πει το παραμύθι. Κάθισε ο παππούς να διαβάσει την εφημερίδα του, κάθισε κι η μητέρα να μπαλώσει τα ρουχαλάκια των παιδιών. Που και που της φαινόταν πως άκουγε βήματα και σταματούσε το ράψιμο. Έφτανε η ώρα που θα γύριζε ο πατέρας απ΄τη δουλειά. Και να! Η πόρτα άνοιξε.
Από τα παραμύθια της "Θείας Λένας"
- Καλησπέρα, πατέρα, φώναξαν τα παιδιά και έτρεξαν στην αγκαλιά του.
- Τι μας έφερες, πατέρα; ρωτά το πιο μικρό.
- Κάστανα, παιδιά! Να! Θα καθίσω κι εγώ μαζί σας κοντά στο τζάκι να σας τα ψήσω.
Πως μοσχοβολάνε τα ψημένα κάστανα!...
Και τι όμορφη ζεστασιά που σκορπά στο σπίτι το τζάκι!...
Μα πιο όμορφα απ΄όλα είναι τα παραμύθια της γιαγιάς.
Δεκέμβρης μήνας!
Ο μήνας των παιχνιδιών!
Ο μήνας των παραμυθιών!
Κι αρχίζει η γιαγιά τα παραμύθια!...
•*¨*•.¸¸★•*¨*•.¸¸★•*¨*•.¸¸★•*¨*•.¸¸★

Δεκέμβρης μήνας... Ο μήνας των γιορτών!...


ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ,
ΜΕ ΟΜΟΡΦΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ!...•*¨*•.¸¸★

27 Νοεμβρίου 2014

Ακτινίδιο γλυκό! Tαξίδι γλυκό στη γεύση!

Χρειαζόμαστε γύρω στα 18 με 20 ακτινίδια (γύρω στο 1 και 1/2 κιλό), να μην είναι πολύ ώριμα, ούτε όμως και πολύ άγουρα.
 Καθαρίζουμε την φλούδα τους και τα κόβουμε σε ροδέλες. Αν είναι πολύ μικρά τα κόβουμε στα 2.

Μετά τα βάζουμε σε ένα μπολ με νερό μέσα στο οποίο έχουμε στύψει 2 λεμόνια. Τα αφήνουμε εκεί περίπου μισή ώρα για να σφίξουν.
Στην συνέχεια τα στραγγίξουμε σε ένα σουρωτήρι για λίγο και τα βάζουμε σε μια κατσαρόλα βαθιά, προσθέτοντας 1 κιλό ζάχαρη σε στρώσεις εναλλάξ. Τα αφήνουμε μέσα στην κατσαρόλα σκεπασμένα όλο το βράδυ.
Την άλλη μέρα, προσθέτουμε 2 φλιτζάνια (μεγάλα) τσαγιού νερό και τα βάζουμε να βράσουν στην αρχή σε δυνατή φωτιά και μετά σε σιγανή.


Αφαιρούμε κατά διαστήματα τον πράσινο αφρό που εμφανίζεται στα τοιχώματα της κατσαρόλας... και σιγοβράζουμε ώσπου να δέσει το σιρόπι μας.
Προς το τέλος ρίχνουμε 2 δόσεις άρωμα βανίλιας και 1 κουταλιά χυμό λεμονιού...
Βάζουμε σε αποστειρωμένα βαζάκια και......
...Είναι υπέροχο! Δοκιμάστε το!
 Καλή επιτυχία!!!

26 Νοεμβρίου 2014

Κάνει κρύο, παγωνιά...!

Η Άννα σηκώνεται.
Φεύγει από το τζάκι.
Πάει κοντά στο τζάμι.
Κοιτάζει έξω, στην αυλή.
Τη βλέπει χιονισμένη.
Η Άννα τότε λέει:
- Κάνει κρύο, παγωνιά.
Θέλω τζάκι και γωνιά.
Αλφαβητάρι 1978
Μια όμορφη, ζεστή μέρα να έχετε!


25 Νοεμβρίου 2014

Χωρίς οικογένεια


Αγαπημένα βιβλία από το παρελθόν, που συγκίνησαν
και συγκινούν κάθε παιδική καρδιά και όχι μόνο....


Ο Έκτωρ Μαλό γεννήθηκε στο Λα Μπούιγ της Γαλλίας, το 1830, και υπήρξε ένας από τους πιο παραγωγικούς μυθιστοριογράφους του κόσμου. Έγραψε περί τα εβδομήντα μυθιστορήματα και διάφορες άλλες εργασίες. Τα αριστουργήματά του είναι το "Χωρίς οικογένεια", με ήρωα ένα έκθετο αγοράκι και το "Με οικογένεια", με ηρωίδα ένα κοριτσάκι. Μεταξύ των αριστουργημάτων του συγκαταλέγεται, επίσης, και το μυθιστόρημά του "Ο υπολοχαγός Βονέ". Ο Μαλό διακρίνεται για την ευαισθησία του και την ικανότητα να δίνει ζωντανούς χαρακτήρες. Το μυθιστόρημά του "Χωρίς οικογένεια" (1878), βραβεύτηκε από τη Γαλλική Ακαδημία. Το "Με οικογένεια" κυκλοφόρησε το 1893 και έτυχε πολλών τιμητικών διακρίσεων. Τα δυο αυτά μυθιστορήματα ανήκουν στ' αριστουργήματα της παιδικής λογοτεχνίας και μεταφέρουν τη συγκίνηση και τα ευγενικά τους μηνύματα από γενιά σε γενιά. Ο Μαλό πέθανε το 1907.

Περίληψη βιβλίου «Χωρίς οικογένεια»


Ο συγγραφέας του βιβλίου Έκτορας Μαλό µας διηγείται την ζωή και τις περιπέτειες του µικρού Ρεµί. Ο Ρεµί µαθαίνει στα οκτώ του χρόνια πως είναι υιοθετηµένος. Η είδηση αυτή τον συγκλονίζει και αφού διώχτηκε από τον θετό του πατέρα Ζερόµ Μπαρµπερέν µπαίνει στη δούλεψη του σινιόρ Βιτάλη, ο οποίος έχει ένα θίασο µε ζώα. Ο Βιτάλης µπαίνει στη φυλακή, εξαιτίας ενός καυγά µε έναν αστυνοµικό. Έτσι ο Ρεµί µένει µόνος µε τον θίασο του. ∆ίνοντας παραστάσεις συναντά σε ένα
ποταµόπλοιο την κ. Μίλλιγκαν. Στο πρόσωπο της βρίσκει την παρηγοριά και την αγάπη. Οι στιγµές που πέρασε µαζί µε την κυρία Μίλλιγκαν και τον γιο της Άρθουρ ήταν οι πιο γαλήνιες και οι πιο ευχάριστες στη ζωής του Ρεµί. Όταν βγαίνει από την φυλακή ο Βιτάλης αρχίζουν ξανά τις παραστάσεις τους. 
 Μετά τον θάνατο του Βιτάλη βρέθηκε στο σπίτι του περιβολάρη Ακέν. Εκεί γνωρίζει τη µικρή Λίζα, την Ετιενέτ, το Βενιαµίν και τον Αλέξη. Η µικρή Λίζα είναι η συντροφιά του και η αγαπηµένη του φίλη, παρά το πρόβληµα υγείας της. Όµως δεν µένει για πολύ καιρό εκεί και ξεκινούν οι παραστάσεις µε τον φίλο του τον Ματτία. Μετά από συνεχείς και επίµονες έρευνες για τους πραγµατικούς γονείς του Ρεµί, µαθαίνει πως η µητέρα του είναι η κ. Μίλλιγκαν, η γυναίκα µε την οποία πέρασε τόσα καλά. 
Στο τέλος, ο Ρεµί αποκτά την οικογένειά του. Ζουν όλοι µαζί σε ένα σπίτι, η θετή του µητέρα του
Μπαρµπερέν, η µητέρα του Μίλλιγκαν, η γυναίκα του πλέον Λίζα, ο Άρθουρ, ο Ματτία και φυσικά ο αγαπηµένος του σκύλος Καπί. Όλοι αποκτούν αυτό που θέλουν περνώντας ευτυχισµένα και τρυφερά
χρόνια!!!
"Αργυρούλα Λουκά"
Περίληψη βιβλίου «Με οικογένεια»
Το βιβλίο αυτό αναφέρεται σ' ένα κοριτσάκι, την Περρίν ηλικίας 12-13, ετών το οποίο ζούσε σ' ένα κάρο µε την άρρωστη µητέρα της και το γάϊδαρό της, ελληνικής προελεύσεως, τον οποίο είχε ονοµάσει Παλικάρι και ήταν ο µοναδικός της φίλος.
Οι δύο γυναίκες ξεκίνησαν περνώντας την πύλη του Παρισιού µε προορισµό το Μαροκούρ έχοντας ως σκοπό να συναντήσουν τους συγγενείς του πατέρα της Περρίν. Εκεί που περίµεναν, συνάντησαν έναν που έµοιαζε µε παλιάτσο, ο οποίος τους είπε ότι µπορούν να µείνουν στη µάντρα του Γκραν ντε Σελ. Όµως µετά από λίγο καιρό η µητέρα της Περρίν όλο και χειροτέρευε, και ο ιδιοκτήτης της µάντρας πρότεινε να την δει ένας γιατρός, ο οποίος της είπε ότι πρέπει να νοσηλευτεί. Όµως η µητέρα της δεν ήθελε και προτιµούσε να πεθάνει στο κάρο της. Έτσι µετά το θάνατο της µητέρας της η Περρίν αναγκάστηκε να φύγει από το Παρίσι αναζητώντας τους χαµένους συγγενείς του πατέρα της.
Στη διάρκεια του ταξιδιού η Περρίν ταλαιπωρήθηκε πολύ µε αποτέλεσµα να λιποθυµάει και να κάνει πυρετό. Όµως δεν το έβαζε κάτω, αν και κάποιες φορές το είχε σκεφτεί και συνέχιζε το ταξίδι της ζώντας είτε στην ύπαιθρο είτε σε κάποιες καλύβες που έβρισκε στο δρόµο της. Στο δρόµο της συνάντησε µια κοπέλα τη Ροζαλία, µε την οποία έγιναν φίλες και πήγαν µαζί στο Μαροκούρ.
Στη συνέχεια η Ροζαλία ξέροντας την οικονοµική κατάσταση της Περρίν τη βοήθησε, για να βρεί δουλειά και να µείνει κάπου. Στο εργοστάσιο που πήγε για δουλειά τα πήγε µια χαρά, όµως στο ξενοδοχείο που έµεινε, εξαιτίας µιας αλκοολικής εργάτριας, αναγκάστηκε να φύγει και πήγε και έµεινε σε µια εγκαταλελειµµένη καλύβα κρυφά χωρίς να το ξέρει η φίλη της η Ροζαλία. Όταν το έµαθε αυτό η Ροζαλία της κακοφάνηκε στην αρχή που είχε φύγει η Περρίν από το ξενοδοχείο της κυρα-Φρανσουάζ αλλά η κοπέλα της εξήγησε την κατάσταση και η Ροζαλία το
δέχτηκε. Από ένα τυχαίο γεγονός, την αρρώστια του βοηθού του Κυρίου Βολφράν βρέθηκε η Περρίν στη θέση του να βοηθάει το τυφλό αφεντικό της στην αλληλογραφία του. Μέσα στην αλληλογραφία του υπήρχε και µια επιστολή όπου ο κύριος Βολφράν ζητούσε πληροφορίες για το γιο του. Η Περρίν µε τον κύριο Βολφράν πάνε στον πύργο του, και αυτός τη βοηθάει να τελειοποιήσει τις γνώσεις της µε µια δασκάλα.
Κάποια µέρα ξέσπασε πυρκαγιά κοντά στο εργοστάσιό του κ.Βολφράν, έτρεξαν µε την Περρίν εκεί. Η φωτιά δεν ήταν από το εργοστάσιό του, αλλά από µία παλιά καλύβα. Όµως δυστυχώς από εκείνη τη φωτιά κάηκαν παιδάκια εργατών του εργοστασίου του. Μετά από αυτό το γεγονός άρχισε να κάνει κάποιες αγαθοεργίες.
Τέλος, ενώ βρισκόταν στον πύργο του µαζί µε την Περρίν, µια µέρα έµαθε από τον Φαµπρώ, έναν άντρα τον οποίο είχε στείλει να φέρει πληροφορίες για το γιό του ότι ο νεκρός γιος του είχε κόρη την Περρίν. Και τότε, αν και στην αρχή µισούσε την Περρίν και την µητέρα της, γιατί τις θεωρούσε υπεύθυνες για τις αποφάσεις του γιού του, τώρα γνωρίζοντας από κοντά την Περρίν κατάλαβε πως είχε κάνει λάθος στην κρίση του και αποφάσισε να της βρει έναν αντάξιό της, για να µπορέσει να διαφυλάξει όλα αυτά που είχε φτιάξει µε τόσο κόπο ο κύριος Βολφράν.
Έτσι και οι δυο τους βρέθηκαν πάλι µε οικογένεια.

"Λαµπρινή Μαρνέζου"

2 Νοεμβρίου 2014

Έλα, νινί, νάνι...

Γλυκιά καληνύχτα, με γλυκές αναμνήσεις!...
Αλφαβητάριο 1978
-Λόλα, έλα, Λόλα.
Να ένα νινί.
-Έλα, νινί, έλα.
Έλα, νινί, νάνι.
Ι ι ι... Ο ο ο...

1 Νοεμβρίου 2014

Αχλάδια με κόκκινο κρασί!

Άρωμα αχλαδιού, κανέλας, πορτοκαλιού και κρασιού
που σαγηνεύει και σφραγίζει τις στιγμές μας!
Υλικά:
* 4 αχλάδια
* 100 γρ. ζάχαρη
* 1/2 λίτρο κρασί κόκκινο
* 50 γρ. λικέρ της αρεσκείας σας
* κανέλα σε μπαστουνάκια
* φλούδες πορτοκαλιού & λεμονιού
Εκτέλεση:
Σε μια αρκετά ψηλή κατσαρόλα, αναμειγνύουμε το κόκκινο κρασί, τη ζάχαρη, το λικέρ και τα βράζουμε για λίγα λεπτά. Προσθέτουμε τα αχλάδια ολόκληρα, αφού τα ξεφλουδίσουμε και τους αφαιρέσουμε τα κουκούτσια, με προσοχή. Τα σκεπάζουμε με ένα κομμάτι αλουμινόχαρτο και τ' αφήνουμε σε πολύ χαμηλή φωτιά χωρίς να βράσουν, για 5 με 10 λεπτά.
Σερβίρουμε τ΄αχλάδια όρθια και τα περιχύνουμε με το ζωμό τους. Γαρνίρουμε με τις φλούδες του πορτοκαλιού και του λεμονιού και τα μπαστουνάκια κανέλας.

* Ο χρόνος που θα βράσουμε τα αχλάδια είναι σχετικός με το πόσα ώριμα είναι. Για να τα δοκιμάσουμε, τα τρυπάμε με ένα μαχαίρι, το οποίο πρέπει να μπαίνει εύκολα. Μπορούμε να βράσουμε κι άλλο το ζωμό των αχλαδιών αφού τα βγάλουμε, αν θέλουμε να αποκτήσει πιο έντονη γεύση.
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

Καλό μήνα, με υγεία!

Τα κίτρινα φύλλα τρυπώνουν στη "βαλίτσα της ζωής μας"... 
μας προετοιμάζουν για τον μελαγχολικό χειμώνα... 
μα γοητεύουν και δίνουν χρώμα στις μέρες μας. 
Με αισιοδοξία υποδεχόμαστε τον Νοέμβριο του 2014, 
έχοντας στα χείλη μας πάντα, ένα πλατύ χαμόγελο!!!
Καλό μήνα σε όλους!!!
Στο μάκρος του δρόμου τα φύλλα πεθαίνουν
Κι απάνω στα φύλλα τα δάκρυα σωπαίνουν
Νοέμβριος ήταν και τότε
Ποιος χρόνος αλήθεια και πότε 
Εσύ το λησμόνησες πια μα εγώ καθώς πέφτουν τα φύλλα
ξανά με βαθιά ανατριχίλα θυμάμαι χαμένα φιλιά
Νοέμβριος ήταν και τότε ποιος χρόνος αλήθεια και πότε 
Εσύ το λησμόνησες πια χαμένα φιλιά και κίτρινα φύλλα παντού ερημιά
Τα φύλλα πεθαίνουν στου δρόμου τα μάκρη
Τα δάκρυα σωπαίνουν στων φύλλων την άκρη
Νοέμβριος ήταν αλήθεια που μου 'φερες τα παραμύθια
του κόσμου με μια σου ματιά 
Νοέμβριος ήταν και τότε ποιος χρόνος αλήθεια και πότε. 
Εσύ το λησμόνησες πια χαμένα φιλιά και κίτρινα φύλλα 
παντού ερημιά.
~ΚΛΕΙΩ ΔΕΝΑΡΔΟΥ~ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΤΟΤΕ~