Γεια σας φίλοι και φίλες! Μαζί σας θα μοιράζομαι τις αγαπημένες μου συνταγές και αναμνήσεις! Συνταγές γραμμένες σε παλιά τετράδια, που ίσως ξεχάστηκαν στο ξέφρενο τρεχαλητό του χρόνου και που αναδίδουν το άρωμα μιας άλλης εποχής, συνταγές πλημμυρισμένες από τις μνήμες των παιδικών μας χρόνων, συνταγές απλές, καθημερινές, δοκιμασμένες από εμένα και από φίλους. Γεμάτες αγάπη, θαυμασμό και νοσταλγία για αυτές τις "μάγισσες" της κουζίνας, τις παλιές νοικοκυρές, που με φτηνά υλικά, κέφι και μεράκι έκαναν την μαγειρική τέχνη και τη φτώχεια ευρηματικότητα και έμπνευση! Ας ξεφυλλίσουμε λοιπόν το τετράδιό μας, τις αναμνήσεις... τις στιγμές μας! Και... "ΚΑΛΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑΝ"...

12 Απριλίου 2013

Καλημέρα!... με αναμνήσεις...

Και τι δεν θα δίναμε να ξανακαθόμασταν 
σ΄αυτό το θρανίο... 


Όταν πηγαίναμε μαζί σχολείο, καθόσουνα στο διπλανό θρανίο
κι όταν μου έδινες το βιβλίο, μου `λεγες σ’ αγαπώ...
Στης γειτονιάς το κοντινό παρκάκι, έπαιζες πάντα σαν μικρό παιδάκι κι όταν φιλιόμασταν στο παγκάκι, μου `λεγες σ’ αγαπώ...

Μα τώρα αγάπη μου πέρασαν χρόνια, δεν ήταν παρά μόνο μια εικόνα που έχει μείνει μες την καρδιά μου, να μου λέει σ’ αγαπώ...
Μα κάποια μέρα θα `ρθεις πάλι πίσω, τα δυο γλυκά σου χείλη να φιλήσω κι όταν αγάπη μου σε ρωτήσω, θα μου πεις σ’ αγαπώ...
Και η αγάπη μας θα ζήσει αιώνια, δε θα τη σβήσουνε ποτέ τα χρόνια κι όταν γεράσουμε πια ακόμα, θα μου λες σ ’αγαπώ
...
Τότε που φορούσαν τα κορίτσια 
την μπλε μαθητική ποδιά...
 Θυμάμαι τις διαφημίσεις στην τηλεόραση... 
Ζήλευα ν΄αποκτήσω την ποδιά... Τσεκλένης!!!....
  Λάουρα ποδιά, για όλα τα παιδιά!!!...
... μα η δική μου η ποδιά, δεν ήταν επώνυμη... 
Ήταν απλή, καταγάλανη, φρεσκοσιδερωμένη, 
με ωραίο γιακαδάκι, που το άλλαζα παρακαλώ, όποτε ήθελα με δαντελένιο!... Ήταν ωραία!

Και τι δεν θα έδινα να ξαναγράψω στον πίνακα με την κιμωλία... κι ας άκουγα τον ανατριχιαστικό της ήχο, που μου τρυπούσε τ΄αυτιά!!!... 
Μετά να σβήσω ό,τι έγραψα με το σφουγγάρι... ώσπου να ξαναγίνει καθαρός όπως πριν!!!...
"Κάθε μαθητής και κάθε δάσκαλος, έχει αφήσει μέσα σ΄αυτήν την αίθουσα ένα κομμάτι από την ψυχή του... Τα κομματάκια αυτά φτιάχνουν μια γλυκιά ιστορία που ελπίζω να μην ξεχαστεί..." 

Τι ωραία χρόνια αλήθεια!!! 
Συμφωνείτε;;;

5 σχόλια:

Nena είπε...

ΟΜΟΡΦΕΣ ΠΑΛΙΕΣ ΚΑΙ ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΕΣ ΕΙΚΟΝΕΣ!!!!
ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ ΠΟΛΥ ΨΥΧΡΑ ΣΤΗΝ ΣΧΟΛΙΚΗ ΑΙΘΟΥΣΑ....
ΦΙΛΑΚΙΑ

ΚΑΤΕΡΙΝΑΚΙ είπε...

Μα τι όμορφη ανάρτηση.Εγώ βέβαια πέτυχα όλες τις αλλαγές. Μόνο στην πρώτη δημοτικού κάθησα σε τέοια θρανία (τρεις-τρεις), μόνο στην πρώτη φόρεσα ποδιά και μόνο στην πρώτη χρησιμοποίησα περισπωμένες και δασείες. Όμως η αλήθεια είναι πως τα θυμάμαι σαν να ήταν χθες.

Χαρά Θ. είπε...

ΤΑ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΣΥΖΗΤΗΤΙ!!!
Μακάρι να ξαναγύριζαν και μαζί τους η παιδική ανεμελιά...τι κρίμα που ο χρόνος δε μας κάνει τη χάρη...
Εστω κι έτσι όμως έκανα ένα ταξίδι ξαναζώντας όλα αυτά που δείχνεις,ΝΑΙ τα έζησα ολοκληρωτικά,κόμπιασε ο λαιμός μου...ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ!
Φιλιά Καλημέρας.

Ποδηλάτισσα είπε...

Σε ευχαριστώ που με αυτή την τρυφερή ανάρτηση με γύρισες χροοοοοόνια πίσω... και ας έφυγε ένα δάκρυ από τα μάτια!!! Μακάρι να γύριζε και πάλι η ποδίτσα στα σχολεία... ειδικά μέσα σε αυτή την κρίση ξέρεις πόσα προβλήματα θα κάλυπτε??? Πολλά φιλιά.. να έχεις ένα όμορφο Σαββατοκύριακο!!!!!!

Σοφία είπε...

Συμφωνώ! Κι εγώ δεν είχα επώνυμη ποδιά και ζήλευα λίγο την καλύτερή μου φίλη που είχε Τσεκλένη, κι εγώ άλλαζα το γιακαδάκι με δαντελένιο που μου είχε πλέξει η γιαγιά μου, ΚΙ ΕΓΩ νοσταλγώ την εποχή εκείνη. Συγκρίνω με τη σημερινή εποχή της μέχρι πριν λίγο αφθονίας και του καταναλωτισμού, πόση κατρακύλα σε είκοσι - τριάντα χρόνια... Δεν ήταν τυχαία η κρίση που ήρθε.
Διαβάζω το μπλογκ σου καθημερινά και μ' αρέσει πάρα πολύ! ΠΟλύ καλή δουλειά. Συνέχισε έτσι!