Γεια σας φίλοι και φίλες! Μαζί σας θα μοιράζομαι τις αγαπημένες μου συνταγές και αναμνήσεις! Συνταγές γραμμένες σε παλιά τετράδια, που ίσως ξεχάστηκαν στο ξέφρενο τρεχαλητό του χρόνου και που αναδίδουν το άρωμα μιας άλλης εποχής, συνταγές πλημμυρισμένες από τις μνήμες των παιδικών μας χρόνων, συνταγές απλές, καθημερινές, δοκιμασμένες από εμένα και από φίλους. Γεμάτες αγάπη, θαυμασμό και νοσταλγία για αυτές τις "μάγισσες" της κουζίνας, τις παλιές νοικοκυρές, που με φτηνά υλικά, κέφι και μεράκι έκαναν την μαγειρική τέχνη και τη φτώχεια ευρηματικότητα και έμπνευση! Ας ξεφυλλίσουμε λοιπόν το τετράδιό μας, τις αναμνήσεις... τις στιγμές μας! Και... "ΚΑΛΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑΝ"...

4 Οκτωβρίου 2012

Ας φτιάξουμε το δικό μας γιαούρτι!

Αγνό γιαουρτάκι από τα χεράκια μας!

Θα χρειαστούμε 2 κιλά γάλα, που αν το βρούμε φρέσκο από αγελάδα ή πρόβατο... ακόμα καλύτερα!!!
Βάζουμε το γάλα να βράσει και μόλις δούμε ότι φουσκώνει, κλείνουμε τη φωτιά και το αφήνουμε να κατέβει η θερμοκρασία του (να είναι γύρω στους 40 βαθμούς). Ένα πρακτικό κολπάκι για να καταλάβουμε αν η θερμοκρασία κατέβηκε στο σημείο που τη θέλουμε, είναι να βουτήξουμε το μικρό δαχτυλάκι μας στο γάλα και να το κρατήσουμε εκεί, μετρώντας μέχρι το 100... Αν αντέξουμε και δεν τσουρουφλιστούμε... είναι έτοιμο! Παίρνουμε 1/2 κούπα γάλα από το βρασμένο (που το κρυώνουμε αρκετά), και διαλύουμε καλά μέσα σ΄αυτό, 1 γεμάτη κουταλιά γιαούρτι φυσικό (ή αγοραστό, αν δεν έχουμε φυσικό φτιαγμένο). Το ρίχνουμε μέσα στην κατσαρόλα με το βρασμένο γάλα μας και ανακατεύουμε καλά. Αδειάζουμε τότε το γάλα σε μεγάλο πήλινο σκεύος, ή και σε μικρά πήλινα σκεύη. Το σκεπάζουμε με μάλλινη κουβέρτα και το αφήνουμε έτσι σκεπασμένο για 12 ώρες (χωρίς να το κουνάμε), ώσπου να πήξει. (Μπορούμε να βάλουμε τα πήλινα και στον φούρνο μας σε πολύ χαμηλή θερμοκρασία, αλλά για μεγαλύτερη επιτυχία, καλύτερα να ακολουθήσουμε τον παραδοσιακό τρόπο!)

Μετά από 12 ώρες, θα έχουμε ένα γευστικότατο, αγνό γιαουρτάκι στο τραπέζι μας!

 Καλή επιτυχία σας εύχομαι!!!
Γραφικές φιγούρες γιαουρτζήδων δοκιμάζουν το προϊόν τους, πριν βγουν στις γειτονιές. Αρχείο: Κέντρο Ιστορίας Δήμου Θεσ/νίκης
Ο Γιαουρτααααάς!!! Ας θυμηθούμε λίγο την " ιστορία " του...
Μόλις έπαιρνε να πέφτει ο ήλιος, λίγο πριν το σούρουπο, οι μαχαλάδες γέμιζαν από τις γνώριμες φωνές του πλανόδιου γιαουρτζή. Ενός γραφικού τύπου που γύριζε τις γειτονιές φωνάζοντας: "Γιαουρτζηηής! Συλιβριανό γιαούρτι πρόβειοο!".
Τον συναντούσαμε συνήθως τ' απογεύματα, έχοντας περασμένο στους ώμους του ένα οριζόντιο κοντάρι, λίγο κυρτό, στις άκρες του οποίου κρέμονταν από σχοινιά δύο μεγάλες πήλινες ή λαμαρινένιες πιατέλες γεμάτες γιαούρτι. Αργότερα οι πιατέλες αυτές αντικαταστάθηκαν από τσανάκια (σημ.: πήλινα πιατάκια) της μισής οκάς, που διευκόλυναν κια το γιαουρτζή και τις νοικοκυρές. Τα τσανάκια αυτά τα επέστρεφαν οι νοικοκυρές, για να ξαναχρησιμοποιηθούν πάλι απ' το γιαουρτζή, αφού προηγουμένως πλυθούν με μπόλικο ζεστό νερό. Το γιαούρτι το ετοίμαζε ο ίδιος ο γιαουρτζής. Έβαζε σε μεγάλα καζάνια το γάλα (πρόβειο ή ανάμεικτο με αγελαδινό) και το παρακολουθούσε ανακατεύοντάς το με μια ξύλινη κουτάλα. Δεν χρησιμοπουούσε καθόλου συντηρητικά παρά μόνο μαγιά. Αφού έβραζε το γιαούρτι, το άφηνε να κρυώσει. Ύστερα αράδιαζε πάνω σ' έναν ξύλινο πάγκο τις μεγάλες πιατέλες και τα τσανάκια της μιας ή μισής οκάς, τα γέμιζε και τα άφηνε να σφίξει το γιαούρτι. Έπειτα τα φορτωνόταν και αλώνιζε τις γειτονιές μέχρι να το πουλήσει. Οι φωνές του φτάνανε παντού. Άκουγαν οι κυράδες κι έβγαιναν με το πιάτο στο χέρι. Έκοβε με μια ξύλινη κουτάλ ο γιαουρτζής το κομμάτι που ήθελε η νοικοκυρά, το 'βαζε στο πιάτο της και το ζύγιαζε στη ζυγαριά που κουβαλούσε μαζί του, αφαιρώντας το βάρος του πιάτου. Αργότερα, όπως είπαμε, αγόραζαν το γιαούρτι μέσα σε πήλινα κεσεδάκια. Αν δεν είχε να πληρώσει η νοικοκυρά, σημείωνε το ποσό στο τεφτέρι του, όπου έγραφε όλα τα βερεσέδια. Κάποιοι γιαουρτζήδες, εκτός από γιαούρτι, φτιάχνανε και ρυζόγαλο μέσα σε κεσεδάκια. Το 'ξεραν αυτό οι νοικοκυρές και ζητούσαν, γιατί ήταν ιδιαίτερα νόστιμο. Οι περισσότεροι γιαουρτζήδες ήταν πρόσφυγες κι έφεραν την τέχνη απ' την πατρίδα τους. Οι παλιοί κάτοικοι των Συκεών Θεσσαλονίκης θα θυμούνται τους τελευταίους γιαουρτζήδες της Βάρνας να οργώνουν τις γειτονιές της ή να ανηφορίζουν τη "Δεντροφυτεία", φορτωμένοι τους ταμπλάδες με τα τσανάκια. Τότε που ο Δήμος ήταν ένα μεγάλο και όμορφο χωριό, με χαμηλά σπίτι, με αυλές που μοσχοβολούσαν και δρομάκια πλακόστρωτα. Σήμερα δεν απόμεινε τίποτε απ' το παρελθόν. Ούτε γιαουρτζήδες υπάρχουν πια. Γιαούρτι, φυσικά, υπάρχει. Όπως υπήρχε και στην αρχαιότητα, που ήταν γνωστό ως "υγείαρτος". Πουλιέται πλέον σ' όλα τα ψυγεία της γειτονιάς. Μόνο τα κεσεδάκια άλλαξαν. Από πήλινα γίνανε πλαστικά, προς δόξαν του πολιτισμού μας.
Πηγή: Β. Σαρησάββας - Παραδοσιακά επαγγέλματα ~ Εκδόσεις Μαλλιάρης

6 σχόλια:

Χαρά Θ. είπε...

Ομολογώ οτι βρίσκω προκλητική την συνταγή σου να προσπαθήσω.Εξαιρετικά απλή...θα δείξει...
Οσο για τον πλανόδιο,τον πρόλαβα με τρικυκλο και ήταν τόόόσο ωραίο το γιαουρτάκι με την πέτσα του!!!Το θυμήθηκα και γέμισε σάλιο το στόμα !Νάσαι καλά

christina's eyes είπε...

προσπαθώ να το φτιάξω μήνες θα προσπαθήσω και με το δικό σου τρόπο

Parents Land Gr είπε...

Δεν περιμενα να ειναι τοσο ευκολο.Αξιζει να δοκιμασουμε!!!

Mary είπε...

Τι ωραίες εικόνες... Σα να τους βλέπω, έτσι ένιωσα διαβάζοντας.
Το παραδοσιακό γιαουρτάκι, δεν το βρίσκεις πλέον, είναι όλα απλά επιδόρπια...

Φιλάκια πολλά!

Έφη είπε...

Είναι πολύ χρήσιμες τέτοιες συνταγές!
Σ' ευχαριστούμε!!!

Τετράδιο συνταγών είπε...

Να είσαι καλά Έφη! Καλό απόγευμα!