Γεια σας φίλοι και φίλες! Μαζί σας θα μοιράζομαι τις αγαπημένες μου συνταγές και αναμνήσεις! Συνταγές γραμμένες σε παλιά τετράδια, που ίσως ξεχάστηκαν στο ξέφρενο τρεχαλητό του χρόνου και που αναδίδουν το άρωμα μιας άλλης εποχής, συνταγές πλημμυρισμένες από τις μνήμες των παιδικών μας χρόνων, συνταγές απλές, καθημερινές, δοκιμασμένες από εμένα και από φίλους. Γεμάτες αγάπη, θαυμασμό και νοσταλγία για αυτές τις "μάγισσες" της κουζίνας, τις παλιές νοικοκυρές, που με φτηνά υλικά, κέφι και μεράκι έκαναν την μαγειρική τέχνη και τη φτώχεια ευρηματικότητα και έμπνευση!
Ας ξεφυλλίσουμε λοιπόν το τετράδιό μας, τις αναμνήσεις... τις στιγμές μας! Και... "ΚΑΛΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑΝ"...

14 Οκτωβρίου 2013

Καλημέρα παιδιά!...

Πόσες φορές σαν μικρά παιδιά δεν κάναμε τον γιατρό;
Ας θυμηθούμε μια από τις ιστορίες 
του γιατρού Σωτηρούλη και της νοσοκόμας Μάρθας!
Καλημέρα παιδιά... !
Αναμνήσεις από το περιοδικό "Καλημέρα παιδιά" (χρονολογία 1976)
Ο γιατρός ο Σωτηρούλης και η νοσοκόμα Μάρθα...
Η νοσοκόμα Μάρθα, κάνει συχνά τη νοσοκόμα και στα σπίτια της συνοικίας της.
Μια μέρα, καθώς η Μάρθα γύριζε με το ποδηλατάκι της στο σπίτι, άκουσε μια κουκλίτσα να τη φωνάζει:
- Αδερφή, αδερφή! Βοήθησέ με σε παρακαλώ. Έπεσα από τα χέρια της μανούλας μου και τώρα θα με γυρεύει.
Η νοσοκόμα Μάρθα κοίταξε γύρω της τρομαγμένη.
Η κουκλίτσα είχε πέσει μέσα σ΄ ένα θάμνο. Ήταν βρώμικα και η ζακετούλα που φορούσε ήταν φορεμένη με τα κουμπιά πίσω, αντί μπρος. Η Μάρθα τη σήκωσε στα χέρια της.
- Σίγουρα είσαι της Μερόπης Ιωάννου, της καινούριας μας γειτόνισσας. Μόνο αυτή θα μπορούσε να είναι τόσο απρόσεχτη, είπε η Μάρθα. Και τώρα πάμε πρώτα από το νοσοκομείο μας, για να σε περιποιηθούμε.
 Μόλις έφτασαν στο νοσοκομείο, ο Σωτηρούλης πήρε το στηθοσκόπιο απ΄ το τραπέζι και άρχισε την εξέταση της κουκλίτσας, ενώ η Μάρθα έφερε μια λεκάνη με νερό και σαπούνι, για να πλύνει τα βρώμικα ρουχαλάκια της κούκλας. Σε λίγο ο γιατρός ο Σωτηρούλης είπε:
-Ευτυχώς δεν έχει χτυπήσει πουθενά. Είναι μια χαρά!
Η Μάρθα χτένιζε τα μαλλιά της κουκλίτσας, όταν η μητέρα της, μαζί με τη  μητέρα της Μερόπης και την ίδια τη Μερόπη, μπήκαν μέσα στη κλινική.
- Αχ, η Καρολίνα μου! φώναξε η μικρή Μερόπη. Μα, πως έγινε τόσο αγνώριστη;
- Είναι αγνώριστη, γιατί την περιποιηθήκαμε, όπως πρέπει κάθε καλό κοριτσάκι να περιποιείται τις κούκλες της, απαντά η Μάρθα.
 Και μετά, την ώρα που οι δυο αληθινές μανούλες πίνανε το τσάι τους, η Μάρθα έδειξε στη Μερόπη πως να περιποιείται τη κουκλίτσα της. Της έδειξε πως να τη ντύνει και πως να τη κρατά.
 Σου δανείζω αυτό το φορεματάκι ώσπου να στεγνώσουν τα ρούχα που της έπλυνα, είπε η Μάρθα στη Μερόπη.
Ώσπου να έρθει η ώρα να φύγουν, η Μερόπη είχε μάθει καλά το μάθημά της.
- Από τώρα και ύστερα θα είμαι πιο καλή μανούλα, υποσχέθηκε η Μερόπη στη Μάρθα, όταν έφευγε με τη μητέρα της. Και κράτησε την υπόσχεσή της...

Δεν υπάρχουν σχόλια: