Γεια σας φίλοι και φίλες! Μαζί σας θα μοιράζομαι τις αγαπημένες μου συνταγές και αναμνήσεις! Συνταγές γραμμένες σε παλιά τετράδια, που ίσως ξεχάστηκαν στο ξέφρενο τρεχαλητό του χρόνου και που αναδίδουν το άρωμα μιας άλλης εποχής, συνταγές πλημμυρισμένες από τις μνήμες των παιδικών μας χρόνων, συνταγές απλές, καθημερινές, δοκιμασμένες από εμένα και από φίλους. Γεμάτες αγάπη, θαυμασμό και νοσταλγία για αυτές τις "μάγισσες" της κουζίνας, τις παλιές νοικοκυρές, που με φτηνά υλικά, κέφι και μεράκι έκαναν την μαγειρική τέχνη και τη φτώχεια ευρηματικότητα και έμπνευση! Ας ξεφυλλίσουμε λοιπόν το τετράδιό μας, τις αναμνήσεις... τις στιγμές μας! Και... "ΚΑΛΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑΝ"...

11 Σεπτεμβρίου 2015

Μέρα χαράς! Καλή σχολική χρονιά!


Ο Αυγερινός, το αστέρι της αυγής, πρόβαλε στον ουρανό. Ήταν χαράματα και βγήκε να προϋπαντήσει τον ήλιο. Μόλις έδωσε το σύνθημα με το λαμπερό του φως, ο ήλιος ξεκίνησε από την Ανατολή, ρόδισαν όλα τα βουνά και άρχισε να σιγοξυπνά η πλάση. Ο Αυγερινός ξαφνιάστηκε. Κοιτάζοντας κάτω από τη γη, είδε χιλιάδες φωτάκια αναμμένα στα παράθυρα των σπιτιών. Έσκυψε λίγο περίεργος και είδε μέσα από τις κουρτίνες όρθια τα παιδιά να ετοιμάζονται.
- Μα τι έπαθαν σήμερα τα παιδιά; ρώτησε τη γειτόνισσά του την Πούλια απορημένος. Ακόμα δεν ξημέρωσε και βρίσκονται στο πόδι.
- Δεν έμαθες λοιπόν τα νέα; Σήμερα ανοίγουν τα σχολεία!
Φθινοπωρινό πρωινό. Οι δρόμοι στις πόλεις και στα χωριά γεμίζουν παιδικές φωνές. Παιδιά μικρά, παιδιά μεγάλα ξεχύνονται σαν σίφουνας από τις πόρτες των σπιτιών. Είναι χαρούμενα και γελαστά. Καθώς ανταμώνουν, τιτιβίζουν σαν πουλιά και φλυαρούν πρόσχαρα. Οι μεγάλοι σταματούν το βήμα και χαμογελούν.
Στο σπίτι μας το φως έχει ανάψει από την αυγή. Από τη στιγμή που ξυπνήσαμε, γελούμε και τραγουδούμε. Αναστατώνομε το σύμπαν. Επιτέλους! Οχτώ παρά τέταρτο! Με τις καινούργιες μας τσάντες και οι τρεις βγαίνομε χαρούμενα από την πόρτα του σπιτιού μας.
Πάμε με βήμα γοργό στο σχολείο! Η μητέρα κατεβαίνει τη σκάλα και μας ξεπροβοδίζει συγκινημένη. Ωστόσο όλο το καλοκαίρι έλεγε:
- Πότε, Θεέ μου, θ΄ανοίξουν τα σχολεία να ησυχάσω από τις φωνές και τις αταξίες σας;
Ο παππούς έρχεται δυο βήματα πίσω μας. Πού να μας προλάβει; Με τ΄άσπρα του μαλλιά και το καλωσυνάτο του πρόσωπο μοιάζει με τον καλό άγγελο, που μας παραστέκει και μας προστατεύει.
- Λέτε να με περάσουν για συμμαθητή σας; ρωτά.
- Α, μπα! απαντά σοβαρά η Μαρίνα, που δεν κατάλαβε το αστείο του. Δεν έχεις τσάντα.
Η Μαρίνα είναι η μικρή μας αδερφούλα. Πηγαίνει σήμερα για πρώτη φορά στο νηπιαγωγείο.
Αναγνωστικό Γ΄Δημοτικού 1973 (Αγγελικής Βαρελά)
Καμαρώνει σαν παγώνι και πηδά σαν κατσικάκι. Είναι πολύ περήφανη, που μεγάλωσε και μας λέει ένα ποιηματάκι που της έμαθε η μητέρα:

Ναι μεγάλωσα παιδιά
και μου πήρανε μια σάκκα, 
με δυο στρογγυλά κλειδιά,
που΄χει μέσα και μια πλάκα.

Δείτε ακόμα ένα μικρό
μου΄χουνε, παιδιά μου, πάρει
βήτα, γάμα, δέλτα, ρο
να διαβάζω αλφαβητάρι.

Μου΄βαλαν κι άσπρο γιακά
στην ποδιά - τι μεγαλείο!
Μα έτσι, λένε, τα παιδιά
πάνε πάντα στο σχολείο.

"Λίλα Καρανικόλα"

ΚΑΛΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ!

1 σχόλιο:

Sofia Sofia είπε...

Μόλις σήμερα αντιλήφθηκα την ύπαρξη της υπέροχης αυτής σελίδας που με γύρισε πίσω στα παιδικά μου χρόνια, με τόση γλυκιά νοσταλγία και αναμνήσεις γεμάτες συγκίνηση. Συνέχισε να γράφεις τόσο υπέροχα πράγματα που αγγίζουν τα βάθη της ψυχής μας και δυστυχώς, έχουν εκλείψει σε αυτά τα χρόνια που μεγαλωνουν τα παιδιά μας!