Γεια σας φίλοι και φίλες! Μαζί σας θα μοιράζομαι τις αγαπημένες μου συνταγές και αναμνήσεις! Συνταγές γραμμένες σε παλιά τετράδια, που ίσως ξεχάστηκαν στο ξέφρενο τρεχαλητό του χρόνου και που αναδίδουν το άρωμα μιας άλλης εποχής, συνταγές πλημμυρισμένες από τις μνήμες των παιδικών μας χρόνων, συνταγές απλές, καθημερινές, δοκιμασμένες από εμένα και από φίλους. Γεμάτες αγάπη, θαυμασμό και νοσταλγία για αυτές τις "μάγισσες" της κουζίνας, τις παλιές νοικοκυρές, που με φτηνά υλικά, κέφι και μεράκι έκαναν την μαγειρική τέχνη και τη φτώχεια ευρηματικότητα και έμπνευση!
Ας ξεφυλλίσουμε λοιπόν το τετράδιό μας, τις αναμνήσεις... τις στιγμές μας! Και... "ΚΑΛΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑΝ"...

14 Οκτωβρίου 2017

Γύρω στο τραπέζι...

Ήταν η σειρά του Κλεάνθη να πει την προσευχή, μα πεινούσε τόσο και την είπε τόσο βιαστικά, ώστε δεν καταλάβαμε ούτε λέξη.
- Την έφαγες την προσευχή Κλεάνθη, είπε ο παππούς. Επανέλαβέ την, σε παρακαλώ.
- Κύριε, είπε εκείνος αργά και δυνατά αυτή τη φορά, ευλόγησε το φαγητό που θα φάμε σήμερα, γιατί είσαι Άγιος και τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων, αμήν.
Η γιαγιά μονάχα λείπει από το τραπέζι. Έχει πάει στην άλλη κόρη της που μένει στο Πήλιο. Έχει κι εκεί εγγόνια.
Στο τραπέζι δεν έχει κουβέντες. Η μητέρα μας περιποιείται και μας ρωτά τι θέλουμε. Ο πατέρας τρώει, μα ο νους του ταξιδεύει στις δουλειές που τον περιμένουν. Ο Κλεάνθης καταβροχθίζει το φαγητό του και ο παππούς προσέχει τη μικρή εγγονή του, τη χαϊδεμένη.
Είμαστε μια οικογένεια, σαν όλες τις άλλες. Η γιαγιά λέει, ότι η οικογένεια, όπου βασιλεύουν η ομόνοια και η αγάπη, είναι ευτυχισμένη. Και μας διηγείται αυτή την ιστορία:
"Κάποτε μια μητέρα διάλεξε για την κόρη της ένα μυρωδάτο τσαμπί σταφύλι από το αμπέλι.
Το κοριτσάκι σκέφτηκε ότι ο αδερφός της θα το ήθελε περισσότερο από εκείνην και του το έδωσε.
Το αγόρι πήρε το σταφύλι κι έτρεξε χαρούμενο στον πατέρα του που έσκαβε: "Πατέρα, πάρε να δροσιστείς".
Ο πατέρας το δέχτηκε, μα βλέποντας τη γυναίκα του να δουλεύει λίγο πιο πέρα, της πρόσφερε με τη σειρά του το φρούτο, για να την ευχαριστήσει.
Έτσι, το δροσερό σταφύλι έκαμε τον κύκλο της οικογένειας και γύρισε τελικά στο χέρι που το έκοψε".
Η γιαγιά μου τελειώνει πάντα την ιστορία της λέγοντας: ¨Μακάρι ο Θεός να χαρίζει αγάπη και ομόνοια σε όλες τις οικογένειες του κόσμου".
Πριν από δυο μέρες ο δάσκαλος με ρώτησε να του πω τι είναι "οικογένεια". Κι ενώ ξέρω τι θα πει οικογένεια, δυσκολεύτηκα να του απαντήσω.
- Δεν είναι δύσκολο, Παναγιώτη, μου είπε ο δάσκαλος. Προσπάθησε να βρεις δικά σου λόγια να το πεις.
Σκέφτηκα, σκέφτηκα και στο τέλος του είπα:
- Οικογένεια... οικογένεια είναι... ο μπαμπάς, η μαμά και τα παιδιά... και αν υπάρχει παππούς και γιαγιά, που μένουν στο ίδιο σπίτι... και τρώνε στο ίδιο τραπέζι και... και...
- Μπράβο, Παναγιώτη μου, πολύ καλά τα λες, είπε ο δάσκαλος. Τι άλλο όμως λέμε οικογένεια;
Πήρα κι εγώ θάρρος και συνέχισα. Μόνο που κόμπιαζα λιγάκι. Δεν τα έλεγα γρήγορα όπως συνήθως.
- Οικογένεια είναι και... να... αυτό... που γυρίζουμε το μεσημέρι σπίτι και μας περιμένει η μαμά μας με ανοιχτή αγκαλιά..., που έρχεται ο πατέρας φορτωμένος και τρέχουμε να τον βοηθήσουμε..., που με βοηθά ο αδερφός μου καμιά φορά στα μαθήματα..., να... που αγαπούμε ο ένας τον άλλον, κύριε!
Πολύ σωστά συμπλήρωσε ο δάσκαλος. Οικογένεια είναι και η αγάπη, που δένει τους γονείς με τα παιδιά. Και όχι μόνο η αγάπη, μα και ο σεβασμός, η υπακοή και αλληλοβοήθεια.
Όλα αυτά τα έλεγα στους δικούς μου, όταν πια τελειώσαμε το μεσημεριανό μας φαγητό. Η μητέρα μου σηκώθηκε και με φίλησε και ο πατέρας μου μου έσφιξε το χέρι, σαν να ήμουν φίλος του.
- Είσαι σπουδαίος, Παναγιώτη, μου είπε λιγάκι συγκινημένος. Μόνο έχω μια απορία. Γιατί μ΄έβαλες να γυρίζω φορτωμένος στο σπίτι, αφού ξέρεις ότι τα ψώνια τα κάνει η μαμά;
- Αν όμως γύριζες φορτωμένος, δε θα σε βοηθούσαμε; είπα κι εγώ.
Κι έβαλαν όλοι τα γέλια.

Αναγνωστικό 1977

Δεν υπάρχουν σχόλια: